Ono što je za savremene naučnike zbunjujuća novost, drevni Sumeri su znali pre 6.000 godina. Svoja su saznanja zapisivali na razne načine, između ostalog i na takozvanim ‘glinenim pločicama’ koje su, jednim delom i nekim čudom, ostale sačuvane do danas. Međutim, podaci koji se nalaze na tim pločicama neprihvatljivi su današnjim naučnicima, ne zato što im nisu zanimljivi ili vredni proučavanja, već zato što su u suprotnosti s njihovim, većinom, patrijarhalnim učenjem, zasnovanim pre svega na Darwinovim evolucijskim tezama i čoveku nastalom od primata ili majmuna !?
Srećom, postoje izuzeci vredni spomena. Pre svega, prerano preminuli, Carl Sagan, čovek velikog otvorenog uma, koji se usudio pre dvadesetak godina, u svojoj fantasticnoj seriji (i knjizi) ‘Cosmos’, spomenuti ‘… ogroman, tamni planet koji kruži dubinama Mlijecnog puta, o kojem ne znamo gotovo ništa osim da na njemu postoji život…’ !!! Ko se još seća predivnih putovanja na zamišljenom brodu – maslačkovoj pahuljici i preleta preko tajanstvenog planeta ?
Dr. John Murray, britanski astronom, nakon opsežnih matematičkih proračuna, prvi se usudio obelodaniti podatke o postojanju velikog, nepoznatog planeta u susedstvu Sunčevog sistema, kao uzročnika neobičnih odstupanja u putanjama udaljenih kometa. Do istog su zaključka došli i fizičar Daniel Whitmire i astronomi americkog Univerziteta u Luisiani. I to tek pre 12 godina, 1999. godine. Dr. Zecharia Sitchin, je naučnik koji svoja istraživanja, već više od pedeset godina, ne usmerava prema nebu već upravo suprotno, prema zemlji, kopajući po arheološkim nalazištima, proučava istoriju zapisanu u drevnim narodima.
Jedan je od retkih ljudi na svetu koji može čitati sumersko pismo i, kao što sam kaže u Prologu svoje knjige ‘Dvanaesti Planet’, svoj je život posvetio proučavanju Starog zaveta, Knjige Postanka i istorije drevnog Bliskog istoka; sumerskih, babilonskih, asirskih, hetitskih, kanaaskih i ostalih drevnih tekstova i epskih priča.
Arheološka otkrića i odgonetavanje starih zapisa potvrdivali su ispravnost biblijskih aluzija na kraljevstva, gradove, vladare, hramove i običaje drevnih vremena. Stari Zavet na više mesta navodi: ‘Prestolje Jahvea je u nebesima’… ‘Sa nebesa Gospodin gleda na Zemlju’. Rukopisi drevnog Bliskog istoka, uključujuci mnoštvo astronomskih podataka, nedvosmisleno govore o postojanju planete sa koje su stigli astronauti ili ‘bogovi’. Svi drevni narodi verovali su u bogove koji su se spuštali na zemlju sa neba i koji su mogli sa zemlje poleteti natrag u nebo.
‘On je taj koji sjedi na krugu Zemaljskom ….’
(Prorok Isaija, veličajući Jahvea, Stari Zavet)
‘….Vidi moj prijatelju kako izgleda Zemlja!
Pogledaj more, na stranama planinske kuće.
Zemlja je zaista postala tek brežuljak,
Široko more je tek poput kade.’
(Deo sumerske priče o kralju Etanu, koji je uzašao na nebo)
