Stari Kelti su 1. novembar (studeni) slavili kao početak Nove godine, a proslava je bila posvećena bogu Sunca, ali i gospodaru smrti Samhainu. Verovali su da za punog Meseca, a najčešće noć pre Dana mrtvih, mrtvi napuštaju svoje grobove te nakratko opet dolaze na Zemlju i posećuju svoje domove, zbog toga su se živi, prestrašeni mogućnošću susreta s mrtvima, prekrivali zastrašujućim maskama i stvarali veliku buku. Dolaskom Rimljana, noć mrtvih dobija stalni datum, a te noći – prema starom rimskom verovanju – crni bog lova Samain preuzima vlast nad svetom, ubija srndaća (boga Sunca), a boginju vegetacije odvodi u podzemlje, gde ona do proleća bdije nad mirujućim semenkama, usnulim životinjama i dušama mrtvih. U toj noći su se simbolično gasile sve vatre u ognjištima, verovalo se da mrtvi poslednji put dolaze na ovaj svet pa su jedni na pragovima svojih kuća ostavljali hranu, a drugi su postavljali izdubljene repe, cvekle ili krompir s upaljenom svećom, kako bi grešne duše uplašili, a dobre pronašle put kući. Bundeva je tek u 16. veku postala popularna za dubljenje prvo u Americi, a zatim i u ostatku sveta.