Od hemijskih sredstava, iz podnih i zidnih obloga, najpre stradaju disajni organi. U tepisima, obično druge klase, često se nalazi supstanca metilamin, vrlo neprijatnog mirisa, koji može da bude uzrok obolevanja disajnih organa. Iz tepiha vreba i jedan parazit, mikroskopska životinjica po imenu Dermatophodies pteronyssinuds (grinja), koja se hrani otpacima peruti i dlakom kako ukućana, tako i njihovih kućnih ljubimaca. Izmet ovog napasnika može izazvati alergiju i astmu. Deci preti najveća opasnost, jer vole da se igraju na podu.
Ova životinjica više voli itisone i tapisone nego klasične tepihe, jer se iz njih teško može izbaciti. Takođe, veliki broj bakterija i najrazličitijih gljivica nalazi stanište u itisonima, brojnim ćebadima i tkaninama (u Beogradu je, svojevremeno, na ovu temu, Aleksandar Jeftović napisao magistarski rad, u kojem opisuje brojne parazite iz ovih stvari). Najefikasnija borba protiv patogenih mikroba i praživotinja iz tkanina je redovno usisavanje, čišćenje i svođenje njihove upotrebe na minimum. U stanu je, takođe, dobro imati što veći broj kućnih biljaka koje luče isparljive antibaktericide i antigljivične materije (fitoncide), kao što su fikus, filodendron, dragoljub, zevalica itd.
Iz omiljenih termo- peći i ‘norveških’ radijatora vreba opasan materijal – azbest. Sa toplim vazduhom, one izbacuju i ova mikroskopski sitna vlakna. Prema merenjima u Betel institutu, nađeno je čak 6.000 iglica azbesta u kubnom metru kućnog vazduha, što je količina daleko veća od kritične, koja može imati kancerogeno dejstvo.
Ranije se azbest mnogo koristio za malterisanje zidova, pa je sportska dvorana u Alzeju (Nemačka) zatvorena, jer je azbestna prašina vidljivo padala sa zidova (bilo je 7.500 vlakana po kubnom metru). Drastičan primer je beogradsko ‘azbestno naselje’ koje se, nakon višegodišnjih protesta i pritisaka na gradsku vladu, konačno iseljava.
